مـــوی ســـر خـــود را مـدل رپ زده ای

با هر که نه اهـــل معـرفـت گپ زده ای

حالا که به جمـــع مــا رسیــدی خـود را

یکراست به کوچه ی علی چپ زده ای!

به قمر گفت مادرش روزی دخترم! از چه بد پک و پوزی؟ زشت و سگ هیبتی و بدترکیب هیچ مردی تو را نگشته نصیب من به این خوشگلی و زیبایی تو چرا عینهو هیولایی؟ لب و لوچه ت همیشه آویزان همه جای تو هست نامیزان مانده ای روی دست مادرخود مثل شمس الملوک خواهر خود خواستگار تو هیچ مردی نیست بدتر از این گزند ودرد

جــوانــــی نــزد پیـــری آمــد و گفـت که عـــرضــی دارم ای حق را چکیده بــــدو فـــرمــــود پیــــر خــوش تکلّم کـــه عـــرضــت را بگـــو ای نور دیده جوان چون عرض خود را گفت آن پیر همــــــان دارای اخــــــلاق حمیــــده بگفتا طــــول خود هم عـرضــه فرما تــــو ای در بیــــن اصحـــابـــم پدیده جوان چون طـول

رفـت بیــــــرون از عمــــــارت ، مثـــــل شبهای گذشته پیــــــر مـــــا بـــــــا استخــارت ، مثــــل شبهای گذشته ســــوی مسجـــــد مثل تـــــازی ، رفـت بگــزارد نمازی بـی وضـــــوی و بـی طهــــارت ، مثـل شبهای گذشته خـــــانـــه ی ایمــان ما را ، پــــایــــه ی ایقــــان مـا را کـــــرد وارد بـس خســــ